Japanska prepelica

JAPANSKA PREPELICA

Japanska prepelica ( Coturnix japonica ) potiče iz istočne Azije. To su ptice selice koje se gnjezde u Sjevernom Japanu, Istočnoj Siberiji i Mandžuriji, a prezimljavaju na Korejskom poluostrvu, Južnoj Kini i Južnom Japanu, međutim u posljednje vrijeme se sve više uzgajaju širom sveta.
Japanske prepelice se uglavnom čuvaju zbog jaja i mesa. Mladunci, počevši od prvog dana pa do četvrte hefte se čuvaju u inkubatorima ili kavezima sa jakom svetlošću zbog toplote. Hrane se tri puta na dan koncentratom za pilice tog uzrasta. Odrasle i nosilje su od četvrte hefte pa do godinu dana starosti.

Čuvaju se u kavezima na više nivoa (5-6). Hrane se koncentratom ili domacom odgajivackom hranom dvaputa dnevno. Svetlo se ostavlja u kavezima i u toku noći da bi stimulisalo prepelice da nose jaja. Nutricionistička vrednost jaja japanske prepelice , o tome koliko sadrži proteina, amino kiselina, vitamina i minerala, biće izložena u nekom od narednih poglavlja.
Jaja i meso japanske prepelice su bili neizostavni deo trpeze egipatskih faraona, a njihova ljekovitost je u Kini i Japanu već vjekovima poznata. Brojni su i pisani tragovi o pozitivnom uticaju na ljudski organizam, naročito na krv i krvotok, srce, jetru, bubrege, želudac i mozak.
U novije vrijeme ljekovita svojstva jaja japanske prepelice ispitivana su od strane brojnih naučnika iz Rusije, Engleske, Poljske i Češke, a rezultati su pozitivno iznenađujući: pokazala su se kao izvanredan prirodni lijek za lječenje brojnih oboljenja.

ISTORIJA JAPANSKIH PREPELICA

Prepelica pripada, zajedno sa kokoškama, fazanima i jerebicama u porodicu Phasianoidea , redu Galliformes , klasi Vizela a sve zajedno životinjskom crastvu.

Vrste ili podvrste roda Coturnix (prepelica) su starosedeoci svih kontinenata osim Američkog.

Jedne od njih Coturnix coturnix  ili takozvana prepelice su ptice selice iz Azije, Afrike i Evrope.

Prepoznaju se nekoliko ukrštenih podvrsta, kao vaznije su Evropska prepelica , Coturnix coturnix coturnix, i Azijska ili tzv. Japanska prepelica, Coturnix coturnix japonica.  Jedna podvrsta koja je često migrirala izmedju Evrope i Azije na kraju se odomacila u Kini. Te ptice su bile odgajane kao kućni ljubimci i ptice pjevačice. Pripitomljene prepelice su donijete iz Kine u Japan oko jedanestog vijeka preko „Korejskog mosta“  (Hoves, 1964.) . U svakom slučaju, prepelice su prvo pripitomljene na dalekom Istoku a ne na srednjem kao što su tvrdili neki autori.

Iako su Evropske prepelice migrirale na jug svake jeseni preko Mediteranskih mora, u tako iscrpljenom stanju, mogle su biti lako uhvaćene ali to nije zabilježeno u nijednoj Egipatskoj  ili Biglijskoj knjizi.

Prva pisana dokumenta o pripitomljenoj prepelici datiraju jos iz 12. vijeka u Japanu. Ove ptice su prvo čuvane kao ptice pjevačice. Postoje zapisi da je Japanski vladar izlječen od tuberkuloze tako što je jeo meso japanske prepelice, što je dovelo do selektivnog pripitomljavanja prepelice zbog mesa i jaja, u Japanu u drugoj polovini devetnestog vijeka (Hoves, 1964.).

Do 1910, Japanska prepelica je počela masovno da se čuva zbog mesa i jaja. Izmedju 1910 i 1941,  populacija Japanskih prepelica se naglo povećala u Japanu naročito u Tokiju, Mišimi, Nagoji, Gifu i Tojohaši oblasti.  Ovaj preriod takodje predstavlja vrijeme ekspanzije japanske imperijske istorije i pripitomljena japanska prepelica je primljena u Koreji , Kini, Tajvanu i HongKongu, a kasnije se proširila i na Jugoistočnu Aziju.

Pripitomljena podvrsta, Coturnix japonica, se drugacije zove Japanska prepelica ali je takodje poznata i po drugim imenima: Zajednička prepelica, Istočnjačka prepelica, Azijska prepelica, strnjiška prepelica, Faraonska prepelica, Crvenovrata prepelica, Japanska siva prepelica, Japanska migraciona prepelica, Kraljevska prepelica,  Japanska kraljevska prepelica.

Ispravan popularan naziv za Coturnix coturnix japonica jeste Japanska prepelica ili samo Prepelica ali ne i Coturnix prepelica, jer se na latinskom Coturnix može prevesti kao prepelica.

Naravno ne bi valjalo ne spomenuti jedan fascinantan eksperiment koji nedvosmisleno pokazuje veliku regenerativnu sposobnost ovih ptica, a izveli su ga upravo oni koji su sa njihovim osobinama najduže upoznati. Naime, prije nekoliko godina, prilikom istraživanja koje su sproveli japanski naučnici, istovremeno su malom dozom radijacije ozračene kokoške i prepelice.

Poslije svega 30 dana jaja prepelice bila su potpuno zdrava, dok su kokošija zadržala radioaktivnost.

Tjelesna masa mužjaka je oko 125 g, a ženke oko 135 g.
Zanimljivo je reći da prepelice isključivo umiru od starosti ili fizičkih povreda.
U Americi živi nekoliko vrsta prepelica.

Najpoznatija je virdžinijska, zatim kalifornijska prepelica. Takođe postoje i engleska bijela prepelica, zlatna mandžurijska prepelica, kineska prepelica…Naziv prepelice potiče od riječi Perdix Coturnix.
Najrasprostranjenija je japanska prepelica (Coturnix japonica Temmnick).Nije teško naslutiti da japanska prepelica potiče iz Japana, što se vidi i iz imena. Japanska prepelica je poreklom iz Japana, gde je prvobitno bila cjenjena kao ptica pjevačica. Međutim, novu vrijednost japanska prepelica dobila je nakon što je otkrivena ljekovitost njenih jaja i mesa. Kinezi su prepelicu zvali carskom pticom, a Japanci su njenu tajnu vijekovima ljubomorno čuvali.

Njenu čudotvornu moć ispitivali su naučnici Rusije, Engleske, Poljske i Češke, a ostvareni rezultati bili su veoma ohrabrujući. Jaja japanske prepelice pokazala su se kao izvanredan prirodni lek za lječenje brojnih oboljenja. Takođe je zanimljivo da svaka prepelica u prosjeku snese jedno jaje dnevno, a da pri tom njegova težina iznosi skoro deset odsto od ukupne težine ptice.

Kažu da prepelice spadaju među najotpornije ptice na planeti, ne napadaju ih nikakve bolesti, nije ih potrebno vakcinisati. Njihova ishrana bazira se na prirodnoj hrani od kukuruzne smjese, sa dodacima dijeteline, koprive i maslačka, zavisno od uzrasta i godišnjeg doba.

Ženke se karakterišu svetlo smeđim perjem sa crnim prugama na grlu i gornjem delu grudi. Mužjaci imaju rđasto mrko grlo i perje grudi. Imaju kloakalnu žljezdu, lukovičaste strukture na gornjoj ivici, koja luči beli pjenasti materijal. Ova jednostavna žljezda može se koristiti da se ocijeni reprodukciona sposobnost mužjaka. Prosečna masa jaja je 10 gr, što je oko 8% od telesne mase prepelice nosilje. Kada se izlegnu, mladi pilići imaju masu 6 do 7 gr, mrke su boje, sa žutim prugama.

Istraživanja su pokazala da sparivanje jednog mužjaka sa 3 ženke, obezbjeđuje dobru plodnost. Inkubacioni period za prepelice je 16 do 18 dana, u zavisnosti od vrste i postupka inkubacije. Novo izleženi pilići prepelice su mali i vrlo osetljivi.
U našim krajevima još uvek se nedovoljno zna o uzgoju i koristi japanskih prepelica. Kao što sam naziv govori japanska prepelica je poreklom iz Japana, gde je prvobitno bila cenjena kao ptica pevačica. Međutim, novu vrednost japanska prepelica dobila je nakon što je otkrivena ljekovitost njezinih jaja i mesa.

ISHRANA

Japanska prepelica hrani se posebno spravljenim koncentratom koji sadrži sve što je potrebno za njezin normalan život. Uzgajivači sami spravljaju smjesu{u pri čemu moraju voditi računa o dovoljnoj količini vitamina i minerala za njihov uspešan razvoj. Temperatura u kojoj obitavaju treba biti od 16°C do 18 °C, a obzirom da ne zauzimaju veliki prostor mogu se držati zajedno s ostalom peradi. Brzo napreduju pa se prva jaja mogu očekivati za 50 dana starosti. Svakih 17 sati snesu po jaje, a najbolje rezultate daju ukoliko se drže u malim kavezima praktičnima kako za hranjenje tako i za sakupljanje jaja.

KARAKTERISTIKE

Japanska prepelica spada u red sitne peradi. Njena dužina je 18 cm od čega 3 cm otpada na rep. Smeđe-siva boja perja je standardna, dok se mutacijom gena može dobiti čak i bijela koja je iznimno cijenjena. Jaje japanske prepelice je teško 10-13 grama što je desetina težine prepelice

Mužjaci imaju malo šira i izbočenija prsa, a tamna pega nalazi se na podvratku i iznad očiju. Jako su agresivni što posebno pokazuju reakcijom na uljeze odnosno druge mužjake u svom jatu. Jedan pijetao podmiruje 3 do 5 ženki, a ako je u jednom kavezu više pijetlova sukobi među njima su česti, a time i uginuća slabijih mužjaka.

Podijeli objavu
Prethodni članakVremenski bilten
Sljedeći članakJosip Broz Tito o Bosni